สองสัปดาห์หลังเรียนจบ Intermediate แอนนาชวนนกและสมศักดิ์ไปคาเฟ่เล็ก ๆ เพื่อฉลอง "ครูมีข่าวมาบอกค่ะ" เธอพูด "สำนักงานใหญ่ขอให้ครูช่วยเตรียมพวกคุณสำหรับเรื่องที่ใหญ่ขึ้น นกจะต้องนำเสนองานให้ลูกค้าต่างชาติเดือนหน้า ส่วนสมศักดิ์ต้องผ่านการประเมินคุณสมบัติทางการสำหรับใบอนุญาตวิศวกร"

นกตาโต "เป็นภาษาอังกฤษเหรอคะ? ต่อหน้าทุกคนเลยเหรอ?" "ใช่เลยค่ะ" แอนนายิ้ม "และนั่นแหละคือสิ่งที่ Advanced มีไว้สำหรับ พวกคุณสื่อสารได้อย่างมั่นใจอยู่แล้ว ทั้ง perfect tense, conditional, passive voice, reported speech ทุกอย่าง สิ่งที่ขาดไปตอนนี้ไม่ใช่ไวยากรณ์ที่คุณไม่รู้ แต่เป็นความละเอียดอ่อน: เจ้าของภาษาพูดความเห็นให้นุ่มนวลยังไง เน้นประเด็นยังไง เขียนแบบทางการยังไง หรืออ่านนัยที่ซ่อนอยู่ยังไง"

สมศักดิ์เอนตัวมาข้างหน้า "งั้นก็คือไวยากรณ์ใหม่น้อยลง แต่ขัดเกลามากขึ้นใช่ไหมครับ?" "ส่วนหนึ่งค่ะ" แอนนายอมรับ "แต่ก็มีเรื่องใหม่จริง ๆ ด้วยนะ ทั้ง inversion, cleft sentence, subjunctive, ภาษาถ่อมตัวแบบวิชาการ แทบไม่เคยเจอนักเรียนสองคนที่พร้อมขนาดนี้มาก่อนเลย" นกหัวเราะกับประโยคแบบ inversion ที่ครูเพิ่งพูด "เห็นไหมคะ ครูใช้สิ่งที่กำลังจะสอนพวกเราไปแล้ว"

แอนนายกแก้วขึ้น "แด่ Advanced ช่วงสุดท้าย และคุ้มค่าที่สุด พอถึงวันที่สามสิบ พวกคุณจะไม่ฟังเหมือนผู้เรียนภาษาอังกฤษที่ระมัดระวังอีกต่อไป แต่จะฟังเหมือนมืออาชีพที่คล่องแคล่วซึ่งบังเอิญเรียนภาษาอังกฤษตอนโต พร้อมไหมคะ?" ทั้งคู่พยักหน้า "พร้อมครับ/ค่ะ" 🔊